Herinneringen aan een huisarts

 
Onlangs zag ik de documentaire De Zaak Tuitjenhorn. In deze documentaire wordt weduwe Anneke Tromp gevolgd in haar strijd voor eerherstel van haar man, huisarts Nico Tromp. Het is een indrukwekkend relaas over een overleden collega, die ik weliswaar niet persoonlijk kende, maar met wie ik een netwerk onder vakgenoten gemeen had.
Herinneringen aan een huisarts
Carin Littooij, Bestuurslid LHV

Met deze documentaire wil de documentairemaakster onder andere een bijdrage leveren aan een maatschappelijke discussie. Een discussie over de moeilijke beslissingen rondom het levenseinde en het vertrouwen dat er moet kunnen zijn in het handelen van de toezichthoudende instanties. De dramatische gebeurtenissen in Tuitjenhorn zijn inmiddels 5 jaar geleden en we kunnen, denk ik, spreken van een verbeterde relatie en voorzichtig meer vertrouwen. Dit gesprek over vertrouwen moeten we blijven voeren, en dat doen we ook, telkens weer. Met de IGJ en het OM, en ook als huisartsen onderling.

De documentaire zette me ook op een andere manier aan het denken. De herinnering aan deze collega-huisarts wordt nu sterk gekleurd door die ene beslissing die hij ruim 5 jaar geleden nam, aan het bed van een ernstig zieke patiënt. Terwijl hij in zijn lange loopbaan toch ook tienduizenden andere beslissingen heeft genomen.

Als huisartsen nemen we dagelijks vele besluiten en moeten we soms in luttele minuten een knoop doorhakken. Daarbij ben ik me ervan bewust dat deze bedoeld of onbedoeld een geweldig grote nasleep kunnen hebben. Dat hoort bij ons vak. Een vak dat velen van ons hebben gekozen juist omdat we van betekenis willen zijn voor mensen. Een fantastisch vak, dat ook ikzelf nog vele jaren hoop uit te oefenen. Maar ook een vak dat veel vraagt van jezelf als mens en van je eigen inzet in allerlei verschillende, en soms heel ingewikkelde situaties.

Een goede huisarts ben je niet vanzelf. Huisartsgeneeskunde bedrijven is vaak topsport en dat vraagt oefening. En we leren nog elke dag bij. Ik gun het mezelf en mijn collega’s om -als onze loopbaan ten einde is- herinnerd te worden om die hele loopbaan. Om de zorg voor onze patiënten, op grote en kleine momenten, in goede en in slechte tijden.

Dat gun ik ook Nico Tromp en zijn nabestaanden. Niet alleen maar aandacht voor dat ene moment met onomkeerbare gevolgen. Voor die ene beslissing, zonder twijfel met de beste intenties genomen. Maar ook -of misschien wel juist- voor de toewijding aan zijn vak als huisarts, de waardering van zijn patiënten en dankbaarheid wat hij voor de huisartsenzorg in zijn gemeente heeft betekend.

Herinneringen aan een huisarts: even veelzijdig, veelkleurig en soms intens verdrietig als het huisartsenbestaan zelf kan zijn.

Carin Littooij
Huisarts, bestuurslid Landelijke Huisartsen Vereniging