Huisartsen doorslaggevend in ondersteuningsstructuur

 
Zoals ik in mijn vorige blog al aangaf, benader ik elk onderwerp met twee vragen: Waar doe ik het voor? En hoe houd ik het vol? In deze blog wil ik vooral ingaan op die tweede vraag: hoe organiseren we de huisartsenzorg zodanig dat we het volhouden, gezien alles wat op ons afkomt?
Huisartsen doorslaggevend in ondersteuningsstructuur
Carin Littooij, algemeen bestuurslid - Fotografie Babet Hogervorst

Het zorgakkoord dat per 2014 wordt uitgerold, betekent veel extra werk en verantwoordelijkheid voor huisartsen. We staan allemaal voor goede huisartsenzorg, maar hoe zorgen we dat we het onder deze omstandigheden volhouden? Een goede ondersteuningsstructuur was altijd al belangrijk, maar is dat nu nog meer. De truc daarbij is om de ondersteuning zo vorm te geven dat wij, huisartsen, het werk kunnen doen dat we willen doen en dat we daarin de regie blijven houden. Als LHV gaan we het komend jaar daarmee aan de slag, om te komen tot een ondersteuning in de buurt waar u wat aan heeft.

Het belangrijkste is mijns inziens dat we te allen tijde de verantwoordelijkheid dragen voor ons werk en dus ook voor de organisatie ervan. Voor chronische zorg kan deelname aan een zorggroep heel nuttig zijn. Om de ANW-diensten te regelen, zijn huisartsenposten van grote toegevoegde waarde. Kortom, het 'uitbesteden' van ondersteunende, organisatorische taken kan prima werken, maar de kern van de huisartsenzorg en de organisatie daarvan moet in handen zijn en blijven van de huisartsen. In onze Toekomstvisie Huisartsenzorg stellen we het als volgt: "In de besturing van het regionaal huisartsennetwerk hebben de huisartsen een doorslaggevende invloed op de inhoud van de zorg en het medische beleid."

Dat betekent ook dat wij, als beroepsgroep, verantwoordelijkheid moeten nemen. We moeten ons laten gelden in de verbanden waar we bij betrokken zijn: binnen de zorggroepen onze stem laten horen, zeggenschap hebben in de huisartsenposten. Om te voorkomen dat de zorg buiten ons om wordt georganiseerd en de essentie van de huisartsenzorg verloren zou kunnen gaan. Waar je voor verantwoordelijk bent, moet je dat ook willen en kunnen zijn. De organisatievormen in de eerste lijn moeten daarin volgend zijn, niet leidend.

Wat zijn uw ervaringen? Hoe zorgt u voor medezeggenschap in ondersteuningsstructuren? Wat werkt wel, wat niet? Praat hierover mee op HAweb.

Carin Littooij,

Algemeen bestuurslid LHV