NZa neemt onbegrijpelijk besluit over de tarieven

LHV stapt opnieuw naar rechter

De Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) heeft vandaag haar definitieve besluit over de tarieven voor de huisartsenzorg bekendgemaakt. De LHV is daar diep teleurgesteld over. Ondanks een duidelijke uitspraak van het College van Beroep voor het bedrijfsleven (CBb) houdt de NZa vast aan een rekenmethode die geen recht doet aan de dagelijkse praktijk van de huisarts. Voor ons is de conclusie helder: de belangrijkste gebreken in de bekostigingsystematiek zijn niet hersteld. Een nieuwe stap naar de rechter is daarom onvermijdelijk.

“De rechter gaf de NZa een duidelijke opdracht. Wij hadden verwacht dat de NZa deze kans zou benutten om de tarieven eerlijker en toekomstbestendig te maken. We hebben er alles aan gedaan om ze daartoe te bewegen. Dat is een grote teleurstelling voor ons en voor alle huisartsen.”
Marjolein Tasche, voorzitter LHV

NZa kiest opnieuw voor uitleg in plaats van herstel

Op 18 november 2025 oordeelde het CBb dat de NZa onvoldoende had onderbouwd dat de tarieven voor 2023, 2024 en 2025 kostendekkend zijn. De rechter gaf de NZa opdracht de besluiten opnieuw te beoordelen. Daarbij moest de NZa de voorstellen van de huisartsen serieus meewegen.

De afgelopen maanden hebben LHV, VPH en DBH daar constructief aan meegewerkt. We hebben voorstellen gedaan, alternatieven uitgewerkt en vele gesprekken gevoerd. Toch kiest de NZa er uiteindelijk voor de bestaande systematiek grotendeels in stand te laten. Op onderdelen wordt hun onderbouwing uitgebreider, maar de uitkomst verandert nauwelijks. Alleen op huisvesting zet de NZa een stap, maar maakt de uitvoering onuitvoerbaar.

Dit zijn de belangrijkste bezwaren

We hebben vandaag een eerste beoordeling gedaan van het NZa-besluit, dat op 30 juni om 16:00 uur is gepubliceerd. Na een eerste beoordeling ziet de LHV dat de NZa op 3 essentiële punten vasthoudt aan dezelfde uitgangspunten die de rechter eerder afwees.

1. De rol en bijdrage van de praktijkhoudend huisarts blijft ondergewaardeerd

De NZa blijft de praktijkhoudend huisarts vergelijken met werknemers in cao’s die uitgaan van een 36-urige werkweek en verzuimt te corrigeren voor meer uren die huisartsen werken. Daarmee wordt onvoldoende recht gedaan aan de verantwoordelijkheid van de huisarts als ondernemer, werkgever en poortwachter van het Nederlandse zorgstelsel.

De rechter noemde juist die poortwachtersrol een spilfunctie in de Nederlandse gezondheidszorg en oordeelde dat deze in de functiewaardering is miskend.

2. De werkelijke inzet van huisartsen telt nog steeds niet mee

De NZa blijft in de tariefberekening uitgaan van een fulltime werkweek van 36 uur of meer en 46 werkweken of meer per jaar. Huisartsen die structureel meer werken, krijgen daarvoor in de tariefberekening geen extra waardering. Huisartsen die minder werken, tellen wel naar beneden mee.

Wij stellen dat je daardoor geen eerlijk gemiddelde krijgt en dat een groot deel van de daadwerkelijke arbeidsinzet in de tariefberekening niet wordt meegenomen. Dat raakt juist praktijkhouders, terwijl uit onderzoek blijkt dat zij gemiddeld aanzienlijk meer uren werken (volgens Nivel 53 uur per week). Ook de rechter concludeerde eerder dat deze manier van rekenen tot scheve uitkomsten leidt.

3. Voor huisvesting wordt een belangrijke stap gezet, maar blijft het herstel onvolledig

De NZa zet op basis van het TNO-onderzoek een stap voor de huisvestingskosten, dit leidt tot een tariefstijging van 2,2% met terugwerkende kracht vanaf 2025. Dat is een verbetering ten opzichte van de eerdere situatie.

Tegelijkertijd kiest de NZa ervoor slechts een deel van de extra kosten via de basistarieven (Segment 1) te vergoeden. Voor een belangrijk deel verwijst zij naar financiering door andere partijen, zoals zorggroepen en zorgverzekeraars. Daarmee blijven veel praktijkhouders afhankelijk van tal van andere partijen om afspraken mee te maken over een hogere vergoeding voor huisvesting, terwijl juist de NZa-tarieven kostendekkend hadden moeten worden. Ook is er nauwelijks sprake van differentiatie, bijvoorbeeld naar regio.

Volgens de LHV blijft daarmee op dit punt het herstel voldoende uit.

Gemiste kans voor de toekomst van de huisartsenzorg

Als LHV hadden we het liefst gehad dat de NZa nu eindelijk recht zou doen aan de werkelijk arbeidsinzet, zodat we onze energie kunnen steken in het bouwen aan een toekomstbestendige bekostiging. Het huidige systeem past niet goed op de dagelijkse praktijk van de huisartsenzorg. De noodzaak daarvoor is groter dan ooit. Over dat belang hebben we in het IZA en AZWA ook afspraken gemaakt met de overheid, zorgverzekeraars en andere zorgpartijen.

“Juist daarom is het onbegrijpelijk dat de NZa ook na deze rechterlijke uitspraak vasthoudt aan hun eerdere lijn. Het gevolg is dat opnieuw kostbare tijd en energie moeten worden besteed aan juridische procedures, terwijl die juist nodig zijn om samen te werken aan een bekostigingssysteem dat de huisartsenzorg toekomstbestendig maakt.”
Lammert Hoeve, LHV bestuurder

Hoe nu verder?

We bereiden juridische vervolgstappen voor om alsnog uitvoering af te dwingen van de uitspraak van het CBb. Daar zit nu de actie. Dat is de stap die nu gezet moet worden.

Tegelijkertijd blijft de vereniging werken aan een nieuwe bekostigingssystematiek die beter aansluit bij de praktijk van vandaag én de uitdagingen van morgen. Dat is de actie die de huisarts op de langere termijn een toekomstgerichte bekostiging gaat geven. Daarvoor richten we onze inzet niet alleen op de NZa, maar juist ook op VWS, onze politieke contacten en andere zorgpartijen die ook veel belang hechten aan een toekomstbestendige huisartsenzorg. Met als doel voor iedereen een huisarts nu en in de toekomst.

Meer lezen

• Hoe de LHV de relatie ziet tussen tarieven, toegankelijkheid van de huisartsenzorg en de toekomst van de eerste lijn
• Onze inbreng voor het commissiedebat over IZA en AZWA op 1 juli.
• Bericht van de NZa